#4 Blog Richard: Wat een arrogante eikel

Een van mijn werkzaamheden is het begeleiden van (kap)salons die specifieke vragen hebben. Dit kan zijn van omzet gerelateerde vragen tot motivatie- ondernemers- en leiderschapsvraagstukken, kortom heel divers dus. Een aantal malen heb ik mijn praktijkervaringen met je gedeeld. Uit de reacties begrijp ik dat dit zeer wordt gewaardeerd.
De trajecten die ik doe beginnen altijd met een intakegesprek van meestal 1 uur. Dan ga ik samen met de ondernemer kijken waar de schoen wringt en of ik een bijdrage kan leveren aan de oplossing. Daarna neem ik samen met de ondernemer de beslissing of het zinvol is om te gaan samenwerken en wat wij van elkaar kunnen verwachten.
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit helemaal niets voor iemand kon betekenen, behalve bij de ondernemer die ik hieronder zal beschrijven. Op een bepaald moment kreeg ik de vraag of ik met de persoon in kwestie wilde afspreken, want er was hulp nodig. Zaken liepen niet zoals het zou moeten. De afspraak was een aantal weken later en vol goede moed ging ik naar de afgesproken locatie. Na elkaar de hand te hebben geschud brandde de ondernemer los.
Hij was in de kappersbranche gerold en had totaal geen ervaring of affiniteit met ons vak. Maar hij was boventallig geworden in de branche waar hij werkzaam was en had een exitregeling afgesproken met zijn werkgever. Thuis op de bank bedacht hij dat het interessant zou kunnen zijn om het geld te investeren in kapsalons. Hij had het licht gezien. Gewoon een paar kapsalons overnemen, niet te duur natuurlijk, en het geldschip kwam binnen.
Dat was natuurlijk een verkeerde inschatting, zo zou tijdens dit gesprek blijken. Ik schat dat wij al zeker 45 minuten bij elkaar zaten en dat hij alleen maar aan het vertellen was hoe goed het in zijn vorige baan ging en hoe briljant hij is. Dat de kappersbranche beneden zijn niveau was, inclusief de personen die werkzaam waren in zijn salons. Maar het oreren was nog niet ten einde. Doordat zijn bevelen niet werden opgevolgd, zat hij in de (personele) problemen. Want gedurende het jaar dat hij de eigenaar was van deze salons, ging het bergafwaarts. Er was nog maar weinig personeel over van het eerste uur en wat er nog van over was, inclusief de nieuwe personeelsleden, was niet gemotiveerd en eigenlijk ongeschikt.
Toen ik hem vroeg hoe hij dit kon beoordelen, waren we 55 minuten verder. Ik had het zo ongelofelijk gehad met deze man. “Ik breek maar even in als je het niet erg vindt, maar wil jij eigenlijk wel weten of ik je kan helpen?”, vroeg ik hem. Ik schrok gewoon van mijn eigen stem, want die had ik al 55 minuten niet gebruikt. Zijn antwoord was: “Zeker, maar ik weet niet of ik je kan betalen want al mijn geld zit in de salons en het komt er niet uit.”
Ik verzekerde hem dat hij zich geen zorgen hoefde te maken over of hij mij wel of niet kon betalen, omdat ik niet voornemens was om hem te helpen. “Laat mij dit even uitleggen”, zei ik hem, “ik hoop dat je zo ongelofelijk hard op je snuit gaat, want je bent een arrogante eikel die zich totaal niet heeft ingeleefd in onze mooie kappersbranche. Je hebt totaal geen emotie en empathie getoond voor de mensen die voor jou te werken. Je behandelt ze als voetvegen en dat pik ik niet. Onze branche is te mooi om hem om zeep te laten helpen door mensen zoals jij, je raakt me recht in het hart.”
Het effect was wel dat er geen geluid meer bij hem uitkwam. Dat was echt een heerlijk moment. Gelukkig heb ik maar één keer zo’n negatieve ervaring gehad, maar toch wilde ik deze met je delen.
Rest mij nog om je een fantastisch 2018 te wensen met veel liefde, gezondheid, creativiteit, inspiratie en ondernemersgeest.

Met vriendelijke groet,

Richard Koffijberg

Deel dit bericht gerust:
Share on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someonePrint this page