Ik ben geen grote fan van stropdassen die om een tafel zitten en denken een spreekbuis te kunnen zijn voor een grote groep die vervolgens hun beslissingen ondergaat op de werkvloer.
De ANKO volg ik de laatste tijd met gepaste afstand.

Dit omdat er een wisseling was in de wacht en de sprekende namen verdwenen. Ik was benieuwd hoe het oude en nieuwe clubje zich staande hield bij de gevestigde politici die in mijn ogen voornamelijk star en stug zijn. Het is natuurlijk van een afstand lekker makkelijk afzeiken en ik die net zo veel verstand heeft van politiek als van een stacaravan, zou hier eigenlijk geen mening over kunnen hebben. Maar ja, die heb ik nu wel.

Volgens mij gaat het er niet om hoe deze grote organisaties communiceren, maar gaat het erom ‘hoe wij het ontvangen’. Ik heb de nieuwe cao goed en met een licht gerust gevoel ontvangen. Het is alsof je enkel de einduitslag krijgt van een voetbalwedstrijd en daaruit opmaakt dat je clubje gewonnen heeft met een gelijkspel.
Klinkt misschien een beetje Cruijffie, maar zo voelde dat bij mij na het lezen van de btw-verhoging en de loonsverhogingen.

Op het moment van schrijven is mij duidelijk dat de FNV nog een blokkade gaat opwerpen, wat ik op zich wel logisch vind. Het in de bres springen voor ons vak voelt sowieso goed en de uitslag dat de één het iets teveel vindt en de andere net iets te weinig, zal zich ook hier bij de finish herhalen. Ik ben ook van mening dat als je voor iets of iemand in de bres springt, het altijd een goede zaak is.
Nu doet de ANKO dat voor ons en daarom wil ik bij voorbaat alvast mijn complimenten geven. Ik zie het als vooraf een fooi geven in plaats van achteraf, als een vorm van vertrouwen, en dat zouden we vaker moeten doen.

Mark Melief

Deel dit bericht gerust:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email
Print this page
Print