Ik heb het niet vaak, maar aan het begin van het jaar gebeurt het dan toch: ik ga de nostalgie opzoeken. Ik weet niet wat dat is, maar ik ga de boeken en mappen van oud werk en publicaties weer geheel doorspitten. Van bijna 30 jaar terug tot op heden. Ik zie coupes en kleuren uit eind jaren '80 en begin jaren '90. Wat zien we nu toch veel terug! Wel met een twist van deze tijd.

Ieder jaar houdt het mij langer bezig omdat wij niks, nou ja bijna niks, weggooien. Tientallen mappen met foto’s van klanten en modellen. Van metamorfoses tot het knippen voor goede doelen.

Wegkwijnen in het verleden…
Bij het zien van de foto’s komen mooie herinneringen naar boven en voel ik weer de energie die we toen bij bepaalde projecten hadden. Ik krijg ook gelijk weer zin om me bezig te houden met de voorbereidingen van demo’s, shows en shoots in dit jaar.

Het verleden inspireert mij voor de toekomst zullen we maar zeggen.
Als ik kijk naar ons werk uit de jaren '90, dan valt mij op dat het individu het won van de trend. Dat wil zeggen dat we veel diversiteit in de salons hadden en dat trends niet de maatstaf waren om mee te werken. Ik zie dit nu ook gebeuren in de stoel. Wat mij ook opvalt zijn de vele samenwerkingen die we hadden met kunstacademies. Hoewel we dit nu minder doen, heb ik de neiging dat weer op te pakken.

Ook zijn er dingen die we niet meer doen. Zo kom ik een foto tegen van een modeshow waar we niet voor betaald werden, maar wel de belofte kregen dat we aandacht van de pers zouden krijgen. Je voelt het al aankomen: niet dus.
Sterker nog, er was helemaal geen pers, enkel 150 genodigden. Je blijft leren, zullen we maar zeggen. Aan de andere kant zijn het juist deze ervaringen die een bijdrage leveren aan de spot waar we nu staan.

Ja, wat zo’n oude doos kan veroorzaken.

Mark Melief

Deel dit bericht gerust:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email
Print this page
Print