Alle kappers staan voor dezelfde denkbeeldige spiegel.

Een weerkaatsing van zelfreflectie, die een onwerkelijk beeld weergeeft.

Een situatie die vraagt om actie.

Geen actie-reactie,

maar reactie-actie.

 

Eerst schrik je je te pletter, maar dan wordt het besef dat je iets moet doen steeds groter.

Cijfertjes bekijken, natte vinger prognoses, dat is de eerste proef.

Wie blijft, wie gaat , en wie heeft zijn nieuwe weg gevonden?

Moet je handelen vanuit je ‘poten in de modder’, of handelen vanuit een helicopter view?

Hoe kijk je er tegenaan, of kijk je er alleen tegenop.

Honderdduizend gedachten die je bezig kunnen houden.

 

Mijn eerste gedachte nu is: niet zeuren, maar de draad zo goed mogelijk weer oppakken en er keihard voor gaan. Alsof het weer de eerste keer is dat je je zaak opendoet. Met die energie en gretigheid verder.

Mijn tweede gedachte is: ik ben me ervan bewust dat het anders wordt. Dat het nooit meer hetzelfde zal zijn.

Maar is dat niet altijd zo, als je ergens in je leven op de proef wordt gesteld? Falen of halen, het heeft altijd effect op een resultaat.

Mijn derde gedachten draaien om de open vragen, die continu in mijn hoofd spelen als  ik met mezelf brainstorm. Die kunnen zo onder het kopje: ’ter land, ter zee en in de lucht.’

Moet je met je poten terug in de modder, of ga je in standje ‘go with the flow’?

Welke zeilen moet je bijstellen om de koers te varen die goed voelt?

Als je - zoals nu - op de ‘coronaproef’ gesteld wordt, dan is het uitgangspunt: ‘de overwinning’.

Een overwinning die bij ieder anders in te vullen is.

Dus wil ik via deze weg iedereen die dit leest, succes wensen bij zijn of haar eigen overwinning.

Deel dit bericht gerust:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email
Print this page
Print